فروش شهاب سنگ به بالاترین قیمت پیشنهادی

09354224638

فروش چندین قطعه از یک شهاب سنگ 

- بیش از سی کیلو گرم -

باشماره زیر تماس بگیرید :

09354224638

دانشمندان، شهاب سنگی را شناسایی كرده اند كه احتمال دارد در پنجم فوریه 2040 به زمین برخورد كند.

به گزارش ایرنا : محققان احتمال این برخورد را یك در 625 عنوان كرده اند.

به گزارش اسپیس دیلی، عرض این سنگ آسمانی كه 2011 AG5 نام گرفته اسن، 460 پا است.

تیم اقدام سازمان ملل متحد در مورد اجرام نزدیك به زمین، گفتگوهای خود را در مورد چگونگی منحرف كردن این شهاب سنگ آغاز كرده است. محققان بیم دارند این شهاب سنگ طی چند سال آینده با زمین برخورد كند.

در حالی كه امكان دارد در صورت برخورد این جرم آسمانی به یك شهر، میلیون ها نفر كشته شوند، اما این شهاب سنگ بسیار كوچكتر از شهاب سنگ 9 مایلی است كه موجب انقراض دایناسورها در 65 میلیون سال پیش شد.

تا كنون دانشمندان فقط توانسته اند نیمی از مدار شهاب سنگ 2011 AG5 را مشاهده كنند و امیدوارند اطلاعات بیشتری در مورد مسیر این جرم آسمانی بین سال 2013 و 2016 كه امكان نظارت بر آن از زمین فراهم می شود، به دست آورند.

این نظارت ها به دانشمندان كمك می كند در صورت لزوم در مورد اقدام برای تغییر جهت این شهاب سنگ تصمیم بگیرند.

محققان می گویند می توان از تسلیحات هسته ای برای فروپاشی این سیارك استفاده كرد اگرچه چنین اقدامی می تواند بارشی از سنگ های مرگبار به زمین در پی داشته باشد

سیارک‌های بالقوه خطرناک که PHA (مخفف عبارت potentially hazardous asteroids) نیز نامیده می‌شوند، صخره‌هایی سرگردان در منظومه شمسی هستند که در حرکت مداری خود به فاصله نزدیک‌تر از 8 میلیون کیلومتری از زمین می‌رسند (فاصله متوسط زمین تا ماه چهارصدهزار کیلومتر است) و آن‌قدر بزرگ هستند که بتوانند سالم از جو زمین عبور کنند و در برخورد با سطح زمین، به مناطق وسیعی از زمین آسیب وارد کنند.
فضاپیمای وایز که از زمستان 2011 / 1389 به رصد آسمان در نور فروسرخ مشغول است، می‌تواند تابش حرارتی سیارک‌ها را تشخیص دهد و به همین دلیل، می‌تواند هم سیارک‌های روشن و هم سیارک‌های تاریک را بررسی کند. پس از بررسی 107 نمونه از سیارک‌های بالقوه خطرناک، اخترشناسان نتیجه گرفته‌اند که حدود 4700 پی.اچ.ای با قطر بزرگ‌تر از 100 متر در اطراف زمین وجود دارد. هرچند خطای این مطالعه نسبتا زیاد است (33درصد، یعنی مقدار درست بین 3200 تا 6200 سنگ است) اما این بدان معنی است که پروژه‌های جستجوی اجرام نزدیک زمین (NEO) تاکنون موفق به شناسایی حدود 20 تا 30درصد از این اجرام شده و انسان در آغاز قرن بیست‌ویکم هنوز نتوانسته است بسیاری از خطرهای آسمانی نزدیک به خود را شناسایی کند. 

در این تصاویر می‌توانید شبیه‌سازی‌های ناسا را از سیارک‌های معمولی و سیارک‌های بالقوه خطرناک ملاحظه کنید. مدار زمین به رنگ سبز، اجرام نزدیک به زمین با رنگ آبی و سیارک‌های بالقوه خطرناک با رنگ نارنجی مشخص شده‌اند. 
مهم‌ترین مشکل در شناسایی این اجرام، نزدیکی آن‌ها به زمین است. مدار نزدیک به زمین بدان معنی است که حرکت نسبی (ظاهری) این اجرام در آسمان بسیار کند است و دیر به دیر در وضعیت رصدی مناسب قرار می‌گیرند. از نگاه ناظر زمینی، این اجرام بیشتر زمان خود را در نزدیکی خورشید می‌گذارنند و از آن‌جا که اندازه کوچکی دارند، در روشنایی اطراف خورشید محو می‌شوند. هرچند با استفاده از تلسکوپ‌های روباتیک قوی، کارشناسان ناسا موفق شده‌اند نرخ شناسایی این اجرام را افزایش دهند، اما اطلاعات ارسالی تلسکوپ وایز نشان می‌دهد این تلاش‌ها کافی نیست!

نتیجه مهم دیگری که از تحلیل اطلاعات ارسالی تلسکوپ وایز بدست آمده، این است که تعداد سیارک‌های بالقوه خطرناک که نزدیک به صفحه مداری زمین (دایره‌البروج) گردش می‌کنند، حداقل دو برابر تخمین‌های قبلی است. بسیاری از سنگ‌های سرگردان در فضای منظومه شمسی در صفحه‌هایی متفاوت با صفحه مداری زمین گردش می‌کنند و عملا نمی‌توانند برای زمین خطرساز شوند؛ اما اجرام حاضر در صفحه دایره‌البروج خطرناک‌ترین تهدیدها برای زمین و حیات روی آن به شمار می‌روند. رصدهای وایز هم‌چنین نشان داده که پی.اچ.اوهای نزدیک به صفحه دایره‌البروج روشن‌تر از دیگر سیارک‌ها هستند که بدان معنی است آنها اغلب سنگی یا فلزی هستند و در صورت برخورد به زمین، آسیب‌های بیشتری به بار می‌آورند. 
شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهد این اجرام از برخورد سیارک‌های کمربند اصلی با یکدیگر تولید شده‌اند. کمربند اصلی سیارک‌ها، اجتماعی از یک میلیون سنگ ریز و درشت در فضای بین سیاره مریخ و مشتری است که حدود 4.5 میلیارد سال پیش و همراه با دیگر اجرام منظومه شمسی متولد شده‌اند.

http://www.khabaronline.ir/detail/214227

محمود حاج‌زمان: روز 22 آوریل / 3 اردیبهشت، ساکنان ایالات کالیفرنیا و نوادا آمریکا روز خود را با مجموعه‌ای از غرش‌های مهیب گذراندند و شاهد گوی آتشین عظیمی در آسمان بودند. این کره آتشین حاصل ورود سیارکی به اندازه یک مینی‌بوس به درون جو زمین و قطعه قطعه شدن آن در مسیر برخورد با سطح سیاره بود. این گوی آتشین سقوط خود را در کوه‌های Sierra نوادا به پایان رساند، جایی‌که دانشمندان موفق شدند چندین تکه از آن را بازیابی کنند. اما گروه مشترک ناسا-ستی گمان می‌کنند که می‌توان قطعات بیشتری از این سیارک را پیدا کرد، و به همین دلیل یک زپلین بزرگ را کرایه کرده‌اند تا از آسمان به جستجوی سطح زمین بپردازند.

به گزارش پاپ‌ساینس، استفاده از زپلین به محققان اجازه می‌دهد تا با استفاده از یک سیستم اپتیکی قدرتمند که قابلیت زوم کردن روی مناطق جالب توجه و ارزیابی قطعات احتمالی را دارد، به شکار قطعات شهاب‌سنگ بپردازند. اگر به نظر برسد که چیزی وجود دارد که ارزش بازرسی دقیق‌تر را دارد، گروه مستقر در آسمان با استفاده از یک فرستنده رادیویی به گروه‌های زمینی خبر می‌دهد تا به منطقه مورد رفته و از نزدیک نگاهی بیاندازند.

این نخستین بار است که یک زپلین برای جستجوی قطعات شهاب‌سنگ استفاده می‌شود و تا کنون که خوب عمل کرده است. گروه تا کنون موفق شده است حدود 10 منطقه را شناسایی کند که نیازمند بررسی زمینی است، اما گروه‌های زمینی تا کنون تنها توانسته‌اند به دو مورد از این مناطق سرکشی کنند. زمان به سرعت می‌گذرد و عقربه‌های ساعت به شماره افتاده‌اند: هرچه بیشتر تکه‌های شهاب‌سنگ روی زمین باقی بمانند و عناصر آنها بی‌حفاظ باشند، ترکیبات شیمیایی آنها –ویژگی که بیشتر از سایر موارد مورد توجه محققان است- بیشتر تنزل می‌یابد.

تاکنون بزرگ‌ترین نمونه جمع‌آوری شده شهاب‌سنگ تنها 22 گرم وزن داشته است. برای شهابی که به اندازه کافی بزرگ بوده تا بتواند در روشنایی روز یک گوی آتشین عظیم در آسمان ایجاد کند، گروه ناسا-ستی تخمین می‌زنند که تکه‌های بزرگ‌تری باید وجود داشته باشد. چنین قطعاتی می‌تواند درباره سیارک‌ها و شهاب‌هایی که در منظومه شمسی ما ساکن شده‌اند، اطلاعات خوبی را در اختیار اخترشناسان و زمین‌شناسان قرار دهد؛ اطلاعاتی در این باره که چطور برخوردهایی مانند برخورد اوایل اردیبهشت ممکن است منشاء اصلی عناصری همچون کربن، و حتی شاید عناصر سازنده حیات بر روی زمین باشند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا، این کشف غیرمنتظره باعث شده که ناسا در مورد فرضیات اولیه شکل‌گیری اسیدهای آمینه بازاندیشی کند.

اسیدهای آمینه مانند قطعات پازل حیات، عنصرهای اساسی برای پی‌ریزی هرگونه حیات در زمین هستند. در ساخت میلیون‌ها پروتئین مختلفی که حیات زمین بر اساس آنها پدید آمده است، 20 گونه مختلف اسید آمینه با تنظیمات متنوع نقش داشته و دارند.

یک گروه تحقیقاتی بین‌المللی به سرپرستی دکتر دانیل گلاوین از مرکز پرواز فضایی گدارد ناسا، ‌این اسیدآمینه را در شهاب‌سنگ 2008 TC3 که سال 2008 در صحرای حبشه در شمال سودان سقوط کرد، کشف کنند.

این شهاب‌سنگ از نوع اوریلیت است، گونه‌ای نادر از سنگ‌های آسمانی که در اثر برخورد دو شهاب‌سنگ به‌وجود می‌آید. در این برخورد، گرمای سنگ تا 1100 درجه سانتی‌گراد افزایش می‌یابد و هر مولکولی از جمله اسید آمینه به کربن گداخته تبدیل می‌شود. اما باقی‌ماندن اسید آمینه پس از داغ شدن این سنگ، بدان معنی است که مدل‌های موجود کامل نیستند. 

گالوین معتقد است که اسیدهای آمینه پس از تاثیر اولیه با وجود نبود آب برای تشکیل این نوع اسید به‌وجود آمده‌اند. او و همکارانش در حال انجام آزمایش واکنش‌های شیمیایی گازی هستند تا دریابند آیا این مواد نیز قادر به تولید اسیدهای آمینه بدون وجود آب هستند یا خیر. 

http://www.khabaronline.ir/detail/118832

شهاب‌سنگ 2004MN4 که در تابستان سال ۲۰۰۴ میلادی برای نخستین بار رصد شد خیلی سریع به یکی از جنجالی‌ترین اجرام آسمانی که احتمال برخورد با کره زمین برای آنها بالاست تبدیل شد. این شهاب‌سنگ که قطر تقریبی آن حدود ۳۲۰ متر است در صورت برخورد با زمین قدرت انفجاری معادل ۸۵۰ مگاتن یعنی حدود ۶۵۰۰۰ برابر بمب اتمی هیروشیما خواهد داشت.

مدار گردش این شهاب‌سنگ بدور خورشید (که معادل ۳۲۳ روز است) با مدار گردش کره زمین بدور خورشید در روز ۱۳ آوریل هر سال تلاقی می‌کند. بر اساس محاسبات اولیه، در ۱۳ آوریل ۲۰۲۹ میلادی، این شهاب‌سنگ از فاصله‌ای بسیار نزدیک معادل ۳۵۰۰۰ کیلومتری زمین خواهد گذشت! (برای مقایسه این فاصله، ماهواره‌های ژئوسنکرون در مدار ۳۶۰۰۰ کیلومتری زمین قرار دارند و ماه در فاصله حدود ۳۸۰۰۰۰ کیلومتری زمین است). این فاصله در مقیاسهای نجومی آنقدر کوچک است که عملاً در محدوده خطای محاسبات دینامیک تعیین مدار حرکت این شهاب‌سنگ قرار می‌گیرد. چون شهاب‌سنگها دارای اشکال منظم هندسی نیستند و اطلاعات فیزیکی دقیقی از آنها در دست نیست، پیش‌بینی دقیق مسیر حرکت آنها در آینده عملاً غیر ممکن است. بهمین دلیل معمولاً احتمال برخورد و محدوده فضایی احتمال حضور جرم آسمانی برای آنها تعیین می‌شود. مثلاً برای شهاب‌سنگ 2004MN4 با آنکه مرکز محدوده عبور شهاب‌سنگ از ۳۵۰۰۰ کیلومتری کره زمین می‌گذرد ولی احتمال برخورد مستقیم با زمین هم بمیزان حدود 2.7% یا ۱ به ۳۷ وجود دارد. البته این رقم هر چند وقت یکبار توسط مراکز ردیابی اجرام نزدیک زمین بروز می‌شود. این احتمال در مقیاس تورینو، که معیاری برای میزان خطرناک بودن یک جرم آسمانی برای کره زمین است، معادل ۲ می‌باشد (مقیاس تورینو از صفر برای احتمال صفر برخورد تا ۱۰ که بیانگر احتمال برخورد صد درصد همراه با نابودی کامل نسل بشر و ایجاد زمستان جهانی می‌باشد تغییر می‌کند). البته اخیراً این شهاب‌سنگ به مقیاس ۱ نزول کرد ولی احتمال بالا رفتن آن در آینده باز هم وجود دارد. در حال حاضر تنها سه جرم آسمانی دارای مقیاس تورینو معادل ۱ هستند.

حتی اگر این شهاب‌سنگ در بهار ۲۰۲۹ به زمین برخورد نکند، یک نمایش خیره کننده از نور و اثرات نامعلوم دیگر را بدنبال خواهد داشت و قطعاً روز جمعه ۱۳ آوریل آن سال برای مردم کره زمین روزی هراس‌آور خواهد بود (بعضی‌ها روزهای جمعه‌ای که تاریخ آنها ۱۳ باشد را کلاً نحس می‌دانند و همین تقارن از هم اکنون باعث اضطراب خیلی‌ها شده).

(http://newtime.microblog.info/archives/2005/02/oeuoeoeaoeuu_20.php)

شهاب سنگ چگونه بر زمین میافتد؟                                        

شهاسنگها تا قبل از اینکه بر زمین سقوط کنند شهابواره نامیده می شوند.سرعت شهابواره ها هنگام مواجهه با زمین همواره از 2/11 کیلومتر در ثانیه(سرعت گریز از میدان گرانش زمین)بیشتر است.این مقدار تقریبا" 40 برابر  سرعت صوت است.وقتی شهابواره در ارتفاع 100-120 کیلومتر  است اصطکاک جوی چنان آن را داغ می کند که آتشگویی درخشان پدید می آورد.آنچه از این پس روی می دهد به سرعت،جرم،وسستی ماده شهابواره بستگی دارد.اجرام خیلی کوچک می سوزند وشهاب نام می گیرند.اما ریزترین آنها سالم می مانند وخرده شهابسنگ نامیده می شوند.شهابواره های سست بنیان نرسیده به ارتفاع 80یا90کیلومتری از هم می پاشند ودنباله هایی چندگانه برجای می گذارند.اجرام سختی که بیش از حدود10گرم وزن دارندتولید آتش گویی میکنندوممکن است بخشی از آنها تا ارتفاعات پایین تر دوام بیاورند.اجرام بزرگ تر آتشگویهایی می آفرینند که گاه به درخشانی خورشید اند.

هنگام عبور از میان جو گرداگرد شهابواره های کوچک تر از یک متر غلافی از گاز های ملتهب شکل می گیرد که قطر آن گاه تا 200متر هم میرسد.این غلاف براثر اصطکاک جوی که سطح شهابواره را ذوب وتبخیر میکندونیز عبور جسم از میان جو که به هوای اطراف بار الکتریکی میدهد پدید می آید.تمام گرمای حاصل حین ذوب وتبخیر از شهابواره دور میشود ودرون آن سرد باقی می ماند .با نفوذ شهابواره به ارتفاعات پایین تر،هوای چگال تر از شتاب آن میکاهد.اگر جسم تا سرعت های فروصوت سالم بماند آتشگوی اطراف آن خاموش می شود و باقیمانده تحت نیروی گرانش سقوط میکندوشهابسنگ نام میگیرد بقایای آخرین ماده مذاب روی سطح جسم جامد می شود ولایه ی نازک و معمولا" سیاهرنگ موسوم به لعاب سوختهمی سازد.یک آتشگوی در خشان ممکن است در صدها کیلومتر از مسیر پروازش مشاهده شود و در اغلب موارد تغییر رنگ دهد.آتشگویی با تلاشی شهابواره شعله ور میشود و مانند گویی تابناک، تندرو و دنباله دار به چشم  میرسد،مگر برای ناظرینی که آن را درست از روبرو میبینند.برای آنها دنباله دار ناپیداست ودر عوض آتشگویی به ظاهر ثابت می بینند که با حرکت به طرف آنها هرلحظه بزرگ تر می شودمعمولا" آتشگوی ها فقط برای چند ثانیه مرئی هستند اما ممکن است ردی (یا دنباله ای)از غبار در آسمان برجای بگذارندکه چند ده دقیقه دوام بیاورد.

اغلب همانطور که غرش رعد به دنبال برق شنیده می شود ظهور یک آتشگوی نیز با آثار صوتی همراه است ،علاوه بر این ممکن است اصوات اسرار آمیزی شبیه تاراق...توروق و هیس....هیس نیز همزمان  با ظهور آتشگوی شنیده شوند.از آنجا که صداهای اخیر همزمان با ظهور آتشگوی به گوش میرسند عامل آنها نیز  باید با سرعت نور حرکت کند یعنی به نوعی با امواج مغناطیسی مربوط باشد.اثرات صوتی آتشگوی های درخشان می تواند سبب لرزش وشکستن شیشه ها شودوحتی زمین را اندکی بلرزاند.به دنبال این ها ،صداهای وزوز و صفیر سوت احتمالا" خبر از سقوط اجرامی می دهد که از این پس باید شهابسنگ خوانده شوند.

دلیل تکه تکه شدن بعضی از شهابسنگها حین سقوط بر زمین:

هنگامیکه شهابواره با سرعتی فراتر از صوتبه جو چگال زیرین نفوذ می کند هوای جلوی آن متراکم می شود در حالیکه در عقب آن خلاء تشکیل می گردد. شهابواره ها اغلب تحت این تنش دوام نمی آورند وترک می خورند ، بویژه اگر سستی هایی در آنهاوجود داشته باشد.چنین سستی هایی ممکن است درزها یا رگه های ضربه باشند که در فضا بر اثر برخورد سیارکها پدید می آیند.تلاشی ممکن است در چند مرحله صورت بگیرد وبارشی شهابسنگی از چند قطعه بزرگ وبسیاری قطعات کوچک تر پدید آورد.با این وجود معمولا" بیشتر جرم شهابسنگ در قطعه های بزرگ باق می ماند.قطعات  یا پاره های بارش در محوطه ای بیضی شکل روی زمین پراکنده می شوند وبزرگترین آنها روی خطی که از مسیر پرواز دورتراست به زمین می افتد.

Perhaps the largest meteorite discovered in Iran...

(Www.shahab-ir.blogfa.com)

  Last month, Iran (Fars Province) meteorite fragments with a total weight over 30 kg

(Which of course the actual weight and the number of parts is more than the amount collected)

Was discovered in an area of ​​1,000 square meters.

The meteorite crater is left of his legacy

  The molten droplets on the surface can be seen

  That the explosion in the sky (meteor showers) or melt is this meteorite.

  Such evidence is taken from the meteorite

  During recent years there has been ground

  And a very rich source for testing and scientific research is scientific.

شاید بزرگترین شهاب سنگ کشف شده در ایران باشد . . .

بیش از سی کیلوگرم شهاب سنگ به فروش می رسد

فروش چندین قطعه از یک شهاب سنگ 

با وزن بیش از سی کیلو گرم (30kg)

عکس یکی از قطعات کوچک شهاب سنگ

Meteorites for sale to the highest price

نيازك للبيع لأعلى سعر

00989354224638

شهاب سنگ

فروش

مزایده

سنگ قیمتی

Gemstone

Sales

Auction

Meteorite

الأحجار الكريمة

نيزك

صخرة

مبيعات

مزاد علني